رنگهایی که مردمان یک جامعه در زندگی روزمره خود از آنها استفاده می کنند تا حد زیادی نشان دهنده ارزشها و گرایشهای افراد آن جامعه است. یک جامعه با اولویت بندی و ارزش گذاری رنگها انتخاب افراد را کانالیزه می کند. هر رنگی در هر جامعه ای مطلوبیت ندارد، و هر جامعه ای رنگهای خاصی را اجازه بروز و ظهور می دهد.
رنگ لباس، نمای داخل و بیرون ساختمانها، دکوراسیون خانه، و ... از نمونه هایی هستند که افراد نسبت به رنگ آنها حساس هستند و نوع رنگ آنها همبستگی زیادی با خصائل جمعی افراد دارد.
در اینجا سعی می شود دو نوع (type) جامعه را با دیدی نظری (و نه تجربی) توصیف نماییم: جامعه رنگی و جامعه سیاه و سفید.

جامعه رنگی:
در این نوع جامعه تمام رنگها فرصت بروز و ظهور دارند و بسته به انتخاب و علاقه افراد می توان رنگهای متنوعی را در فضاهای مختلف جامعه (بالاخص در فضاهای عمومی) مشاهده کرد.
در این نوع جامعه افراد به صرف انسان بودن شان دارای حق انتخاب هستند و عموماً مبنای انتخاب شان نیز علاقه شخصی است و نه فشار جمع، بنابراین افراد برای دیگران نیز حق انتخاب قائل هستند و انتخاب دیگران را محترم می شمارند. افراد در برابر انتخابهای متفاوت و ناهمجنس با انتخاب خودشان تساهل و مدارای بیشتری از خود نشان می دهند.
اصولاً در چنین جامعه ای افراد آزادند و حد و مرز آزادی افراد آزادی دیگران است. هر کسی تا جایی آزاد است که به آزادی دیگران تعدی نماید، معنا و حدود تعدی نیز قراردادی است و اعتبار خود را از عرف جامعه اقتباس می نماید.
در جامعه رنگی چون دیگران محترم هستند و صاحب حق پس می توان به آنها اعتماد کرد مگر آنکه خلاف آن ثابت شود، به عبارت بهتر، دیگران تا زمانی که خود سلب اعتماد نکرده باشند قابل اعتماد هستند و این یک قاعده مقبول و نهادینه شده است.
در چنین فضای اجتماعی افراد عام گرا به بار می آیند و مردم (اعم از خودی و دیگری) با مقیاس یکسان مورد ارزیابی واقع می شوند. ارزشهای اخلاقی و قواعد عرفی و قانونی نه تنها شامل افراد هم نوع و خودی می شود بلکه دیگران نیز در مقابل این ارزشها و قواعد با خودیها برابرند.
احساس امنیت در چنین جامعه ای بیشتر است چرا که دیگران بیگانه و دشمن فرض نمی شوند، بلکه دیگری هم مثل خودی محترم است و قابل اعتماد و امین.
امکان بروز و شکل گیری افکار و ایده های جدید در این جامعه بیشتر است، چرا که خلاقیت و ابداع ایده های نو در شرایطی به وجود می آیند که افراد از فکر کردن نهراسند و عمل دیگرگونه مجازاتی در پی نداشته باشد.

جامعه سیاه و سفید:
دو رنگ سیاه (تیره) و سفید (روشن) مهمترین رنگهای مورد استفاده در جامعه هستند. این دو نوع رنگ دو قطب مخالف یک طیف را تشکیل می دهند و دیگر رنگهای مرسوم در جامعه در بین این دو قطب (و یا نزدیک به آنها) قرار دارند. رنگ مشکی و رنگهای تیره به همراه رنگ سفید و رنگهای نیمه روشن از اصلی ترین رنگها محسوب می شوند. افراد جامعه به صورت ناآگاهانه و تقلیدی به استفاده از این دو نوع رنگ عادت کرده اند و در استفاده از دیگر رنگها احساس ناخوشایندی دارند (راحت نیستند).
استفاده از رنگهای متنوع در فضاهای عمومی نوعی تعدی از آداب و رسوم عرفی محسوب شده و به نام